• rio

    Wyniki Igrzysk Paraolimpijskich Rio 2016

    Kajakarstwo

    1. Kamila Kubas Rio – brązowy medal
    2. Mateusz Surwiło Rio – 5mc
    3. Jakub Tokarz Rio – złoty medal

     

    Kolarstwo

    1. Anna Duzikowska Rio – 11,12,13 mc
    2. Anna Harkowska Rio – 2 x srebrny medal , 4 , 13mc , Londyn – 3 x srebrny medal
    3. Renata Kałuża Rio – 4,5,8,9mc
    4. Iwona Podkościelna Rio – złoty medal, 5mc
    5. Marcin Polak Rio – 11,11mc
    6. Arkadiusz Skrzypiński Rio – 8,10mc
    7. Rafał Wilk Rio – złoty medal, srebrny medal, Londyn 2 x złoty medal
    8. Przemysław Wegner Rio – 5,7,10mc

     

    Lekkoatletyka

    1. Ewa Durska Rio – złoty medal, Londyn – złoty medal, Sydney – złoty medal
    2. Alicja Fiodorow Rio – 2 x srebrny medal, Londyn – srebrny medal, brązowy medal, Pekin – srebrny medal, brązowy medal, Ateny – brązowy medal
    3. Lucyna Kornobys Rio – srebrny medal, 4mc
    4. Karolina Kucharczyk Rio – srebrny medal, Londyn – złoty medal
    5. Joanna Mazur Rio – 7,11mc
    6. Arleta Meloch Rio – 10mc, Londyn – srebrny medal, Sydney – srebrny medal
    7. Barbara Niewiedział Rio – złoty medal, brązowy medal, Londyn – złoty medal
    8. Katarzyna Piekart Rio – brązowy medal, 8,9mc, Londyn – złoty medal
    9. Sabina Stenka-Szymańska Rio – 5mc,
    10. Renata Śliwińska Rio – 6,6mc
    11. Anna Trener-Wierciak Rio – brązowy medal, 9mc
    12. Tomasz Blatkiewicz Rio – 6,8mc, Londyn – brązowy medal, Pekin – srebrny medal, Ateny – 2 x złoty medal
    13. Krzysztof Ciuksza Rio – 4,6mc
    14. Michał Derus Rio – srebrny medal, 11mc
    15. Adrian Imanowski Rio – 5mc
    16. Robert Jakimowicz Rio – srebrny medal
    17. Aleksander Kossakowski Rio – dyskfalifikacja
    18. Rafał Korc Rio – 4mc, Londyn – brązowy medal
    19. Karol Kozuń Rio – 4mc, Londyn – srebrny medal
    20. Maciej Lepiato Rio – złoty medal, 11mc, Londyn – złoty medal
    21. Mirosław Madzia Rio – 7mc
    22. Łukasz Mamcarz Rio – 4mc
    23. Mateusz Michalski Rio – 5mc, Londyn – złoty medal, srebrny medal,
    24. Daniel Pek Rio – srebrny medal, 10mc, Londyn – srebrny medal
    25. Paweł Piotrowski Rio – 5mc, Pekin – srebrny medal, brązowy medal, Ateny – złoty medal, srebrny medal
    26. Janusz Rokicki Rio – srebrny medal, Londyn – srebrny medal, Ateny – srebrny medal,
    27. Mariusz Sobczak Rio – 6mc, Londyn – srebrny medal
    28. Maciej Sochal Rio – złoty medal, 4mc
    29. Lech Stoltman Rio – brązowy medal
    30. Bartosz Tyszkowski Rio – srebrny medal, 8mc
    31. Łukasz Wietecki Rio – 5,10mc

     

    Łucznictwo

    1. Milena Olszewska Rio – brązowy medal, 6mc, Londyn – brązowy medal
    2. Adam Dudka Rio – 17mc
    3. Piotr Sawicki Rio – 6,6mc

     

    Paraujeżdzenie

    1. Karolina Karwowska Rio – 16mc

     

    Pływanie

    1. Karolina Hamer Rio – 9,13mc
    2. Oliwia Jabłońska Rio – brązowy medal, 4,11mc Londyn – srebrny medal
    3. Joanna Mendak Rio – 5,7,11mc, Londyn – złoty medal, Pekin – złoty medal, srebrny medal, brązowy medal, Ateny – złoty medal, brązowy medal
    4. Paulina Woźniak Rio – 4,12,17mc, Londyn – brązowy medal, Pekin – srebrny medal
    5. Patryk Biskup Rio – 5,11,12,19mc
    6. Jacek Czech Rio – 6,7mc
    7. Wojciech Makowski Rio – srebrny medal, 7,12mc
    8. Kamil Rzetelski Rio – 10,14,15,20mc

     

    Podnoszenie ciężarów

    1. Małgorzata Hałas-Koralewska Rio – 4mc
    2. Justyna Kozdryk Rio – 4mc, Pekin – srebrny medal
    3. Marzena Zięba Rio – srebrny medal
    4. Grzegorz Lanzer Rio – 8mc
    5. Mariusz Tomczyk Rio – niesklasyfikowany
    6. Marek Trykacz Rio – 4mc

     

    Strzelectwo sportowe

    1. Filip Rodzik Rio – 21,31,34mc
    2. Szymon Sowiński Rio – 4,10,16

     

     

    Szermierka na wózkach

    1. Renata Burdon Rio – 4mc
    2. Marta Fidrych Rio – 6mc
    3. Marta Markowska Rio – 7,8mc, Londyn – brązowy medal
    4. Adrian Kastro Rio – brązowy medal
    5. Jacek Gaworski Rio – srebrny medal, 5mc, Londyn
    6. Michał Nalewajek Rio – srebrny medal, brązowy medal, 5mc
    7. Dariusz Pender Rio – srebrny medal, brązowy medal, 4,8mc, Londyn – złoty medal, Pekin – brązowy medal, Ateny – srebrny medal, 2 x brązowy medal, Sydney – złoty medal, srebrny medal
    z Grzegorz Pluta Rio – 4mc, Londyn – złoty medal
    9. Kamil Rząsa Rio – brązowy medal, 7mc

     

    Tenis na wózkach

    1. Kamil Fabisiak Rio – 9,17mc
    2. Tadeusz Kruszelnicki Rio – 17mc

     

    Tenis stołowy

    1. Dorota Bucław Rio – 5mc
    2. Katarzyna Marszał Rio – 6mc
    3. Dorota Nowacka Rio – złoty medal, 5mc
    4. Natalia Partyka Rio – 2 x złoty medal, Londyn – złoty medal, brązowy medal, Pekin – złoty medal, srebrny medal, Ateny – złoty medal, srebrny medal
    5. Karolina Pęk Rio – złoty medal, brązowy medal, Londyn – brązowy medal
    6. Krystyna Siemieniecka Rio – srebrny medal
    7. Patryk Chojnowski Rio – srebrny medal, brązowy medal, Londyn – złoty medal, srebrny medal
    8. Rafał Czuper Rio – srebrny medal, 5mc
    9. Piotr Grudzień Rio – 2 x brązowy medal, Londyn – złoty medal, Pekin – srebrny medal
    10. Rafał Lis Rio – 5,9mc
    11. Maciej Nalepka Rio – 5,9mc
    12. Marcin Skrzynecki Rio – brązowy medal, 9mc
    13. Krzysztof Żyłka Rio – 9,13mc

     

    Wioślarstwo

    1. Jolanta Majka Rio – 6mc
    2. Michał Gadowski Rio – 6mc

     

    Żeglarstwo

    1. Monika Gibes Rio – 4mc
    2. Piotr Cichocki Rio – 4mc

    Wielkie gratulacje dla wszystkich za hart ducha i walkę !!!

  • MS Nottwil 2015 112 (1024x694) (2)

    Kolarstwo osób niewidomych i niedowidzących

    Kolarstwo osób niewidomych i niedowidzących pojawiło się po raz  pierwszy na igrzyskach paraolimpijskich w Seulu 1988r. Niewidomi i niedowidzący cykliści ścigają się na szosie w dwóch konkurencjach: jazda indywidualna na czas (tzw. czasówka) i jazda ze startu wspólnego a także na torze (Welodrom). Wyścig odbywa się w tandemach prowadzonych przez widzącego pilota. W tej dyscyplinie cyklicznie rozgrywane są Mistrzostwa Polski , Mistrzostwa Europy i Świata ,Puchary Europy i Świata , a także – co cztery lata – Paraolimpiada. Podczas zawodów szosowych kolarze konkurują na dystansach od 30 -120 km ze startu wspólnego i 1,5 – 40 w jeździe indywidualnej na czas. Zawodnicy podzieleni są na kategorie : mężczyźni , kobiety  i  kategoria mieszana. Stratują w klasie sportowo-medycznej  B. Specyfikację klas oraz szczegółowe zasady dla pilotów i zawodników określa Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski IPC oraz przepisy Międzynarodowej Unii Kolarskiej UCI. Kolaże i piloci muszą posiadać aktualne licencje kolarskie. Pilot nie może być zawodnikiem zawodowej grupy kolarskiej zgłoszonej do UCI. Pilot jest przypisany do jednego zawodnika podczas zawodów. Na igrzyskach paraolimpijskich w Rio Polskie tandemy będą reprezentować:

    Przemysław Wegner  z pilotem Arturem  Korcem

    Marcin Polak z pilotem Michałem Ładoszem

    Anna Dudzikowska z pilotem Natalią Morytko

    Iwona Podkościelna  z pilotem Aleksandrą Tecław

  • nottwil

    Kolarstwo ręczne – Handbike

    Kolarstwo ręczne to młoda, ale dynamicznie rozwijająca się dyscyplina. Na Igrzyskach Paraolimpijskich, zadebiutowała  w 2004r. w Atenach. Polscy kolarze wystartowali na paraolimpiadzie dopiero w 2012r w Londynie.

    W tej dyscyplinie cyklicznie rozgrywane są Mistrzostwa Polski , Mistrzostwa Europy i Świata ,Puchary Europy i Świata , a także – co cztery lata – Paraolimpiada. Zawodnicy rywalizują w dwóch konkurencjach: jazda indywidualna na czas (tzw. czasówka) i jazda ze startu wspólnego.

    Za każdym razem mają do pokonania inny dystans. Wynika to z faktu, że różne warunki terenowe wymuszają dostosowanie do nich odpowiedniej trasy. Podczas wyścigów obowiązują przepisy Międzynarodowej Unii Kolarskiej (UCI) oraz International Paralympic Committee (IPC). Oznacza to m.in., że  zawodnicy muszą posiadać ważną licencję kolarską.

    Rower ręczny przeznaczony jest dla kolarzy, którzy na co dzień poruszają się na  wózku inwalidzkim oraz dla tych, którzy ze względu na poważną dysfunkcję kończyn dolnych nie mogą używać roweru dwukołowego lub trójkołowego klasycznego.

    Kolarze na rowerach ręcznych z napędem pośrednim (handbike) rywalizują w pięciu kategoriach startowych.  Grupa zawodnika zależy od jednostki chorobowej, testów funkcjonalnych i wyników obserwacji podczas zawodów i treningu. Podczas zawodów mężczyźni i kobiety są oddzielnie klasyfikowani.

     

    Klasyfikacja sportowa w kolarstwie ręcznym:
    H1
    Paraliż z upośledzeniem odpowiadającym uszkodzeniom rdzenia kręgowego w odcinku kręgosłupa C6 lub wyższej . Ciężkie spastyczne porażenie czterokończynowe z zaburzeniami termoregulacji. Zaburzony układ nerwowy współczulny. Zawodnicy rywalizują w pozycji leżącej. Ta kategoria nie będzie obecna w Rio.
    H 2

    Paraliż z upośledzeniem odpowiadającym uszkodzeniom rdzenia kręgowego w  odcinku kręgosłupa C7 lub wyższej – odcinek szyjny.  Ciężkie spastyczne porażenie czterokończynowe (tetraplegia) z zaburzeniami termoregulacji. Zaburzony układ nerwowy współczulny.  Zawodnicy rywalizują w pozycji leżącej.

    H 3
    Paraliż z upośledzeniem odpowiadającym uszkodzeniom rdzenia kręgowego w  odcinku kręgosłupa od Th1 do Th10 – odcinek piersiowy. Porażenie kończyn dolnych (paraplegia)
    Bardzo ograniczona stabilność tułowia. Zaburzony układ nerwowy współczulny.  Zawodnicy rywalizują w pozycji leżącej.

    H 4
    Paraliż z upośledzeniem odpowiadającym uszkodzeniom rdzenia kręgowego w  odcinku kręgosłupa od Th11 lub poniżej – odcinek lędźwiowy. Paraplegia. Normalna lub prawie normalna stabilność tułowia. Zawodnicy rywalizują w pozycji leżącej.

    H 5
    Amputacje nóg pojedyncze lub podwójne. Zawodnicy rywalizują w pozycji klęczącej.
    kręgosłup

    Prędkości osiągane na handbike’ach są zbliżone do tych, uzyskiwanych na zwykłych  rowerach, chociaż oczywiście siła mięśni nóg jest o wiele większa niż siła mięśni rąk. Pozycja leżąca umożliwia szybszą jazdę w płaskim terenie (mniejszy opór powietrza) – można osiągnąć średnią prędkość 45 km/h. Zdarzają się szybsze odcinki, ale gdy pojawią się podjazdy, łatwiej jest w pozycji klęczącej, która umożliwia operowanie całym tułowiem. Trening na handbike’u  odpowiada treningowi kolarskiemu. Stosuje się podobne metody treningowe.

    Polscy zawodnicy należą do liderów tej dyscypliny na świecie. W Rio wystartują w dwóch kategoriach. W H4 rywalizować będą: Rafał Wilk- podwójny mistrz paraolimpijski, pięciokrotny zdobywca Pucharu Europy, zdobywca Pucharu Świata, lider światowej tabeli, aktualny mistrz świata oraz  Arkadiusz Skrzypiński- mistrz świata z 2010, brązowy medalista mistrzostw świata z 2014r. i uczestnik paraolimpiady w Londynie, podwójny mistrz Polski z 2014r. W kat. H3 wystartuje Renata Kałuża- brązowa medalistka mistrzostw świata w 2015r., zdobywczyni Pucharu Świata.

     

  • kuba

    Wywiad z Jakubem Tokarzem parakajakarzem

    Jakub Tokarz „Zobaczyłem to i zrobiło mi się głupio”

    Coraz bliżej do paraolimpiady w Rio, gdzie o medale będzie walczyło 97 zawodników. W tej grupie znalazł się  Jakub Tokarz- niezwykły kajakarz, którego kariera judoki została przerwana ciosem noża na wrocławskiej dyskotece. 12 lat po tamtym wydarzeniu jest najbardziej rozpoznawalnym polskim parakajakarzem, pięciokrotnym wicemistrzem świata i 4-krotnym mistrzem Europy. Zapytaliśmy go o medalowe szanse w Rio, co robił przez 1,5 roku w taksówce i dlaczego nie uważa siebie za faworyta zawodów.

    Jak długo uprawiał Pan judo?

    Judo trenowałem od 12 r.ż. Doszedłem do etapu młodzieżowego mistrza Polski. Byłem też piąty na mistrzostwach Europy juniorów. W końcu trafiłem do kadry narodowej seniorów i na tym moje judo się zakończyło.

    Zakończyło się w tragicznych okolicznościach na wrocławskiej dyskotece. Co się wtedy stało?

    To było dawno, a ja staram się żyć dniem dzisiejszym. Myślę o przyszłości. O tamtych wydarzeniach nie mówię. Pozbierałem się po tym, ale nadal rozpatruję to w kategorii tragedii życiowej, pewnej straty. Nie oszukujmy się, to zmieniło całe moje życie. Wspominanie tego, nie jest dla mnie przyjemne i nie chcę tego robić.

    Wspomina Pan o stracie. Myśli Pan o tym, do czego by doszedł w judo, gdyby to się nie zdarzyło?

    Nie wiem, czy coś bym osiągnął. W mojej kategorii walczyło kilku mocnych zawodników. Trudno powiedzieć, co by było, gdybym nadal uprawiał judo. Najważniejsze jest to, że nadal jestem sportowcem. Od 5 lat z sukcesem uprawiam kajakarstwo.

    Droga do kajakarstwa nie była prosta. Zaczął Pan od innej dyscypliny….

    Na początku nic nie było proste. Musiałem dojść do siebie, do samodzielności. Poradzić sobie z nową sytuacją. Zacząłem nie tyle od innej dyscypliny, co od niechęci do sportu. Wtedy czułem rozczarowanie, że pół życia byłem sportowcem, a w sumie nic nie osiągnąłem i zostałem z niczym. Na szczęście 4 lata później spotkałem się z  Mariuszem Oliwą, który jest trenerem kadry paraolimpijskiej ciężarowców. Jego zawodnicy wrócili akurat z Pekinu. Pokazał mi film, na którym ci ludzie podnosili jakieś kosmiczne ciężary. Zobaczyłem to i zrobiło mi się głupio. Zacząłem więc ćwiczyć na siłowni. Nawet wystartowałem z sukcesem na mistrzostwach Polski.

    Ale to jeszcze nie było to?

    Dokładnie. Zawodnik musi pasować do dyscypliny. Nie tylko ze względu na niepełnosprawność. Ludzie mają różne uwarunkowania. Jedni są silni, inni bardziej wytrzymali. Okazało się, że specjalnie silny nie jestem. Czułem, że te ciężary nie zaspokoją moich ambicji.

    Wtedy trafił Pan na kajakarstwo?

    Nawet nie pamiętam, jak się o tym dowiedziałem, ale w 2011 r. gdzieś trafiłem na informacje o para-kajakarstwie. Pomyślałem, że to może być coś dla mnie. Kiedyś interesowałem się kajakarstwem, więc postanowiłem spróbować. Ten sport wszystko łączy. Potrzebna jest i siła, i wydolność i dynamika. Sytuacja rozwinęła się bardzo szybko. W czwartek zadzwoniłem czegoś się dowiedzieć, a już w niedzielę, byłem w Poznaniu na naborze do sekcji. Uznali że się nadaję. Mi też się podobało i tak się zaczęło.

    W tamtym czasie był Pan również taksówkarzem? Muszę zapytać, jak reagowali pasażerowie, gdy odkrywali, że ich kierowca porusza się na wózku?

    Ale oni tego wcale nie wiedzieli (śmiech). Przez 1,5 roku na te kilkaset pasażerów, których przewiozłem może raz czy dwa zdarzyło się, że ktoś się zorientował w mojej niepełnosprawności. Większość nie miała świadomości, że wożę ze sobą wózek i sądzę, że do dzisiaj tego nie wiedzą

    Wracając do sportu. Pamięta Pan jeszcze pierwsze zawody?

    Były rok później. Przy okazji Pucharu Świata pełnosprawnego kajakarstwa, zorganizowano mistrzostwa świata w para-kajakarstwie. Wystartowałem tam i w kajaku i w kanadyjce. W pierwszej konkurencji zdobyłem srebrny medal, a w kanadyjce brązowy. Pierwsze zawody i od razu sukces.

    Przez ostatnie lata było tych sukcesów sporo. Jest Pan wicemistrzem świata, mistrzem Europy. Czy do Rio jedzie Pan w roli faworyta?

    To byłaby nonszalancja, gdybym startował uważając siebie za faworyta. W kajakach wiele zależy od czynników zewnętrznych, a forma i możliwości zawodników stale rosną. Gdyby ktoś mnie zapytał, jaka jest różnica między judo a kajakarstwem powiedziałbym, że kajakarstwo jest cięższe, a judo trudniejsze.  Kajakarstwo to niesamowite obciążenia treningowe. Pod względem treningu postawiłbym kajaki w jednym rzędzie z kolarstwem, narciarstwem biegowych. To taki sport, w którym trzeba wypływać odpowiednią liczbę kilometrów w sezonie. Jeśli się tego nie zrobi, nie ma co marzyć o wyniku. Po prostu nie ma takiej możliwości. W judo można wygrać sprytem, kalkulacją, elementem technicznym, szybkością, a czasem odrobiną szczęścia.  W kajaku nie ma pola manewru. Trzeba dobrze przepracować sezon.

    A Pan dobrze przepracował sezon?

    Akurat jestem na zgrupowaniu i muszę powiedzieć, że pracujemy tu bardzo ciężko. Wydaje mi się, że wszystko idzie w dobrym kierunku. W Rio chciałbym mieć poczucie, że zrobiłem wszystko, co mogłem, bez względu na to, jaki to przyniesie wynik.

    Na jaki wynik Pan liczy na paraolimpiadzie?

    Trudne pytanie. W Rio, w programie igrzysk jest tylko kajak. Nie ma kanadyjek. Będę miał do pokonania sprinterski dystans 200 metrów. Podczas kwalifikacji, na mistrzostwach świata w Mediolanie w 2015 byłem drugi, w tym roku w Duisburgu też byłem drugi. Sądzę, że sukcesem w Rio, będzie poprawienie mojego rekordu życiowego, a jeżeli to się uda i popłynę szybciej niż 49, 2s, to może się okazać, że będzie i medal.

    Czego się Pan obawia w Rio?

    Staram się o tym nie myśleć. Mój kajak jest już w Brazylii, a nawet mam tam dwa kajaki. Mój pierwszy kajak ważył nieco za dużo, a powinien 12 kg. Na szczęście producent stanął na wysokości zadania i zrobił dla mnie drugą łódkę już o właściwej wadze. O sprzęt się więc nie martwię. Wiosła lecą ze mną, a w razie potrzeby można kupić je także na miejscu. Obawiać mogę się jedynie warunków pogodowych. Problemem są też odległości. Z miejsca naszego zamieszkania na tor jedzie się około godziny, czy nawet dłużej. To są jednak sprawy drugorzędne.

    Dziękujemy za rozmowę i życzymy medalu

  • siat

    Piłka siatkowa na siedząco

    Piłka siatkowa na siedząco pojawiła się na paraolimpiadzie 1980 roku w Arnhem gdzie w zawodach uczestniczyło  7 drużyn męskich. Narodziła się już w 1956 roku w Holandii gdy ówczesny Komitet Sportu (Dutch Sports Committee) wprowadził zajęcia z piłki siatkowej na siedząco. Na początku dyscyplina była kombinacją sitzballa oraz piłki siatkowej na stojąco. W 1978 roku Międzynarodowa Organizacja Sportu Niepełnosprawnych (ISOD) w pełni uznała piłkę siatkową na siedząco jako dyscyplinę sportową. Już w 1979 roku przeprowadzono pierwszy oficjalny turniej pod auspicjami ISOD. Mistrzostwa Świata Kobiet i Mężczyzn organizowane są od 1993 r. W 2004 r. podczas Igrzysk Paraolimpijskich w Atenach do rywalizacji przystąpiły drużyny kobiet i od tego też czasu zawodnicy rywalizują wyłącznie na siedząco. W Polsce od 1999 roku organizowane są Mistrzostwa Polski  kategorii mężczyzn. Dyscyplina rozwija się dynamicznie i zdobywa popularność na całym świecie, a jej atutem jest widowiskowość, atrakcyjność oraz brak wygórowanych potrzeb ekonomicznych.

    Od 1981r. organizacją odpowiedzialną za propagowanie piłki siatkowej niepełnosprawnych była Sekcja Piłki Siatkowej działająca przy Międzynarodowej Organizacji Sportu Niepełnosprawnych (ISOD). Duża popularność dyscypliny sprawiła ,że w 1992r. utworzono Światową Organizację Piłki Siatkowej dla Niepełnosprawnych – WOVD (Word Organisation Volleyball for Disabled). WOVD swoimi działaniami obejmuje nie tylko piłkę siatkową na siedząco, ale również piłkę siatkową na stojąco oraz sitzball. Organizacja ściśle współpracuje z organizacją IWAS (International Wheelchair and Amutee Sports Federation) oraz IPC (Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski). WOVD współpracuje również z Międzynarodową Federacją Piłki Siatkowej FIVB (Federation Internationale de Volleyball). Członkami WOVD jest ponad 60 organizacji narodowych. WOVD stawia sobie za cel: rozwijanie i promowanie dyscypliny, organizowanie programó edukacyjnych i instruktorskich, ustalanie i modyfikowanie w porozumieniu z FIVB przepisów gry, podnoszenie poziomu umiejętności trenerów, sędziów i klasyfikatorów, organizowanie zawodów sportowych na różnych poziomach. Zawodami najwyższej rangi w piłce siatkowej na siedząco są Igrzyska Paraolimpijskie. Organizowane są cyklicznie Mistrzostwa Świata oraz Mistrzostwa Kontynentalne. W Polsce rozwojem dyscypliny zajmuje się Polski Związek Sportu Niepełnosprawnych „Start”. Związek jest organizatorem rozgrywek ligowych oraz turniejów towarzyskich. W porozumieniu z Polskim Komitetem Paraolimpijskim (PKPar) współpracuje w przygotowaniach kadry narodowej do najważniejszych imprez sportowych. Gra odbywa się zgodnie z obowiązującymi przepisami Międzynarodowej Federacji Piłki Siatkowej (FIVB), zaadaptowanymi przez Światową Organizację Piłki Siatkowej dla Niepełnosprawnych (WOVD).

    W grze celem jest przebicie piłki nad siatką i spowodowanie, aby znalazła się na boisku przeciwnika. Rywalizują dwie drużyny w której każda liczy po 6 zawodników na boisku, a pełny jej skład łącznie z rezerwowymi powinien wynosić 12 osób. Wszyscy zawodnicy muszą posiadać jednolity strój (koszulki, spodenki) z numerami na koszulkach. Zawodnicy rezerwowi mogą wejść na plac gry jeśli  zostaną spełnione następujące warunki: zmiana zostanie zgłoszona u sekretarza zawodów, zmiany zawodników dokona się w czasie przerw w grze, na prośbę kapitana lub trenera drużyny. W każdym secie można dokonać 6 zmian. Każdy z zawodników rozpoczynających grę może zejść i powrócić na boisko na swoje miejsce. Zawodnicy rozpoczynają grę ustawieni na swoich polach (w linii ataku i linii obrony). Po wykonaniu zagrywki zawodnicy zajmują dowolne miejsce na boisku. Rotacja następuje zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Punktacja jest identyczna w piłce siatkowej na stojąco. Każda akcja punktowana, gra do 3 wygranych setów; set rozgrywany do 25 pkt. z dwupunktową przewagą; ewentualny piąty set do 15 pkt. z dwupunktową przewagą. Boisko do gry jest prostokątem o wymiarach 10 x 6 m. Wolna strefa wokół boiska-minimum 3 m z każdej strony. Linie graniczne (szer.5cm) są zawarte w wymiarach boiska. Linia środkowa dzieli boisko na dwa pola gry o wymiarach 5 x 6 m każde. Linie strefowe linie ataku wykreślone są równolegle, w odległości 2 m od linii środkowej. Materiałem podłogowym powinno jest drewno lub nawierzchnia syntetyczna. Siatka szerokość siatki 0,8 m, długość siatki 6,5-7 m, zawiera oczka kwadratowe o boku 10 cm. Dla kobiet wysokość zawieszenia siatki wynosi 1,05 m, a dla mężczyzn 1,15 m.  Dwie taśmy boczne z białego materiału o szerokości 5 cm i długości 80 cm są przymocowane do siatki, po każdej stronie na wysokości linii bocznych, w pionie nad osią linii środkowej. Obie taśmy są uważane za część siatki. Atenki to dwa elastyczne pręty wykonane z włókna szklanego lub z podobnego materiału, o długości 1,80 m i średnicy 10 mm. Każda antenka jest oznaczona paskami (szer. 10 cm) o kontrastujących kolorach i wystaje 1 m powyżej szczytu siatki. Wysokość słupków musi wynosić co najmniej 1,25 m. Jeżeli zastosowane są słupki wspierające, muszą być zamocowane w odległości minimum 1m od każdej linii bocznej. Wszystkie piłki używane podczas jednego meczu muszą mieć te same właściwości: obwód, wagę, ciśnienie, typ itp. Mecze międzynarodowe muszą być rozgrywane piłkami posiadającymi homologację FIVB. Obwód piłki: 65-67cm, ciężar: 260-280 g, ciśnienie: 0,30-0,325 kg/cm2.

    Podczas zawodów komisja sędziowska pilnuje by zostały one rozgrywane według przepisów. W jej skład wchodzą: sędzia pierwszy, sędzia drugi, sekretarz, sędziowie liniowy. Każda z drużyn ma prawo do dwóch przerw na odpoczynek (po 30 sekund) w czasie jednego seta. Między setami przerwa trwa 2 minut. Kapitan i trener odpowiedzialni są za zachowanie i dyscyplinę całego swojego zespołu. Libero nie może być kapitanem zespołu. Kapitan zespołu podpisuje protokół zawodów przed meczem. Reprezentuje swój zespół podczas losowania. Podczas spotkania na boisku kapitan zespołu pełni funkcję grającego kapitana. Gdy kapitan nie bierze udziału w grze na boisku, trener bądź kapitan wyznacza innego grającego zawodnika, z wyjątkiem Libero, do pełnienia funkcji grającego kapitana. Wybrany grający kapitan pełni swoją funkcję do czasu, gdy zostanie zmieniony, powróci do gry kapitan zaznaczony w protokole zawodów lub skończy się set. Podczas gdy piłka jest poza grą, wyłącznie grający kapitan jest upoważniony do rozmowy z sędziami. Ma również obowiązek przekazania prośby o wyjaśnienie zastosowania lub interpretacji przepisów, a także próśb i pytań stawianych przez swoich kolegów z zespołu. Jeśli grający kapitan nie zgadza się z wyjaśnieniami sędziego pierwszego, może zaprotestować przeciwko danej decyzji i powinien zgłosić sędziemu pierwszemu, iż rezerwuje sobie prawo do wpisania oficjalnego protestu w protokole zawodów po spotkaniu.  Podczas spotkania trener spoza boiska decyduje o grze swojego zespołu. Ustala początkowe ustawienie zespołu, zarządza zmiany zawodników i bierze przerwy na odpoczynek. Wykonując te czynności trener zwraca się oficjalnie do sędziego drugiego. Przed spotkaniem wpisuje lub sprawdza nazwiska i numery swoich zawodników w protokole zawodów i podpisuje go. Asystent trenera podczas spotkania siedzi na ławce zespołu. Nie ma prawa interweniowania. W przypadku konieczności opuszczenia zespołu przez trenera, asystent trenera może przejąć jego funkcję, na prośbę grającego kapitana i za zgodą sędziego pierwszego. Każdy zespół spośród dwunastu zgłoszonych do gry zawodników może zarejestrować jednego wyspecjalizowanego w grze obronnej, zwanego Libero. Libero musi być zapisany w protokole zawodów przed spotkaniem, w specjalnie zarezerwowanej do tego rubryki. Nie może być kapitanem zespołu ani grającym kapitanem. Musi grać w ubiorze, którego kolor koszulki kontrastuje z ubiorem innych członków zespołu. Strój Libero może mieć inny wzór, lecz numer musi wyglądać tak samo jak numery pozostałych zawodników.

    Fot. start wrocław,

  • pek

    Tenis stołowy

    Tenis stołowy zadebiutował 1960 roku na igrzyskach paraolimpijskich w Rzymie. Uprawiają go osoby ze wszystkimi niepełnosprawnościami oprócz niewidomych. Polskę na igrzyskach paraolimpijskich w Rio będą reprezentowali:

    1.Dorota Bucław , 2.Katarzyna Marszał , 3.Dorota Nowacka , 4.Natalia Partyka , 5.Karolina Pęk , 6.Krystyna Siemieniecka , 7.Patryk Chojnowski , 8.Rafał Czuper , 9.Piotr Grudzień , 10.Rafał Lis , 11.Maciej Nalepka , 12.Marcin Skrzynecki , 13.Krzysztof Żyłka

    Nasza znakomita tenisistka Natalia Partyka wystąpi także na Igrzyskach Olimpijskich w turnieju drużynowym kobiet.

    W tej dyscyplinie sportu jest kilka różnic w zasadach gry osób niepełnosprawnych. Zawodnicy dzielą się na dwie grupy :grający na wózkach i stojący. W każdej grupie jest 5 klas z uwagi na dysfunkcję narządu ruchu. W grupie grających na wózkach to klasy 1,2,3,4,5 a stojącej to klasy 6,7,8,9,10

    Dla każdej klasy akcja serwisowa winna być wykonywana zgodnie z regułami Law z wyjątkiem : klasy 1 i 2 zawodnicy z dużą dysfunkcją narządu ruchu i klasy od 3 do 10 tylko jeśli zawodnik/zawodniczka ma takie przyzwolenia wpisane do karty medyczno-klasyfikacyjnej. Zawodnicy na wózkach  mają obowiązek wykonywania serwisu do linii końcowej odbierającego będącego na wózku. Tenis stołowy dla niepełnosprawnych rozgrywany jest zgodnie z regułami i przepisami ITTF przedstawionymi w handbook z wyjątkiem zastrzeżeń dla grających na wózkach w grze pojedynczej wymiana jest bez punktu jeśli:  w akcji serwisowej piłka opuszcza stół przez którąkolwiek linię boczną strony odbierającego ( po jednym lub więcej odbiciach), w akcji serwisowej piłka, po odbiciu na stronie odbierającego wraca w kierunku siatki, w akcji serwisowej piłka zatrzyma się na powierzchni grającej strony odbierającego, odbierający uderzy piłkę zanim przekroczy ona linię boczną lub zanim odbije się drugi raz na jego stronie powierzchni grającej, serwis uważany jest za prawidłowy i „let” nie powinien być wywołany, sędzia jest przekonany, że serwujący celowo wykonuje szybki serwis „let” przed wykonaniem prawidłowego serwisu, to winno  być ocenione jako niewłaściwe wykorzystanie przepisów dla uzyskania korzyści i powinien zostać zastosowany system kar zgodny z przepisami ITTF. Zgodnie z regułami ITTF sędzia może odstąpić od wymogu wykonywania serwisu zgodnie z przepisami jeśli jest przekonany, że takie wykonanie jest niemożliwe powodu fizycznej dysfunkcji zawodnika. Zasada ta winna zawsze być stosowana dla zawodników klasy 1 i 2 . Karta klasyfikacyjna zawodnika zawiera część wskazującą na jakiekolwiek fizyczne ograniczenia, które mogą oddziaływać na stosowanie się do wymogów wykonywania prawidłowego serwisu. W grze podwójnej wymiana jest bez punktu jeśli:                 w akcji serwisowej piłka, po odbiciu na stronie odbierającego wraca w kierunku siatki, w akcji serwisowej piłka, zatrzymuje się na powierzchni grającej strony odbierającego, odbierający uderzy piłkę zanim odbije się drugi raz na jego stronie powierzchni grającej, serwis uważany jest za prawidłowy i „let” nie powinien być wywołany. W grze podwójnej, serwujący powinien najpierw wykonać prawidłowy serwis zgodnie z regułami ITTF punkt z wyżej wymienionymi zastrzeżeniami, a odbierający powinien wykonać prawidłowy odbiór, a następnie każdy zawodnik pary deblowej na wózku może wykonać kolejne uderzenia wymiany. Podczas gdy piłka jest w grze, żadna część wózka nie powinna wyjść poza wyobrażone przedłużenie linii środkowej. Jeśli tak się zdarzy, sędzia winien przyznać punkt parze przeciwnej. Ręka grająca jest to ręka, w której zawodnik trzyma rakietkę lub do której rakietka jest przymocowana. Ręka wolna jest to ręka, w której zawodnik nie trzyma rakietki lub do której rakietka nie jest przymocowana. Zawodnik uderza piłkę jeśli dotyka ją w grze rakietką trzymaną w ręce lub przymocowaną do ręki, lub ręką grającą poniżej nadgarstka. Jeśli piłka jest w grze zawodnik uzyskuje punkt gdy jego przeciwnik dotknie powierzchni grającej wolną ręką, gdy jego przeciwnik nie utrzyma minimum kontaktu tylną częścią uda z poduszką wózka. W szczególności zawodnik może dotknąć stołu ręką grającą celem odzyskania równowagi tylko po wykonanym uderzeniu, pod warunkiem, że nie zostanie poruszony stół. Zawodnik nie może używać stołu jako dodatkowego podparcia przed uderzeniem piłki. Wózki muszą być wyposażone co najmniej w dwa duże koła i jedno małe. Obuwie może być założone jeśli jest potrzebne, jeśli jednak obuwie lub stopa zawodnika dotknie podłogi podczas gry, jego przeciwnik uzyskuje punkt. W rozgrywkach drużynowych i w rozgrywkach w klasach, żadna część ciała powyżej kolan nie może być przywiązana do wózka dla poprawienia równowagi. Jeśli jednak zawodnik potrzebuje jakiegoś przymocowania z powodów medycznych to powinno być to określone w jego karcie klasyfikacyjnej i brane pod uwagę oceniając zawodnika grającego w klasie. Dopuszcza się jedną lub dwie poduszki jako siedzenie. Łączna wysokość jest ograniczona do 15 cm w warunkach grania, bez żadnych dodatkowych podkładek do siedzenia wózka. Jeśli zawodnik musi stosować pas dookoła talii i/lub gorset odpowiedni do jego dysfunkcji (schorzenia) to musi udowodnić tę potrzebę przed komisją klasyfikacyjną.Za powyższe odpowiedzialność spoczywa na zawodniku. Jego obowiązkiem jest zwrócenie się do urzędującego klasyfikatora, że używa takiego wyposażenia przy pierwszym lub ponownym badaniu. Pozwolenie na używanie pasa i/lub gorsetu musi być wpisane w kartę medyczno-klasyfikacyjną zawodnika. To samo dotyczy dodatkowych urządzeń mechanicznych wózka. Stoły winny mieć konstrukcję umożliwiającą zawodnikom na wózkach taki dostęp, aby nie zawadzały o nogi zawodników i umożliwiały taki dostęp dla dwóch wózków przy grze podwójnej. Stoły przeznaczone do gry dla zawodników na wózkach powinny mieć nogi usytuowane co najmniej 40 cm od linii końcowej. Dolna część dresu (spodnie) może być noszona podczas gry, jakiekolwiek inne „nie sportowe odzienie” np.: dżinsy nie mogą być ubrane podczas gry. Do gry na wózkach, pole gry może być zmniejszone, lecz nie powinno być mniejsze niż 8 metrów długości i 7 metrów szerokości. Podłoga betonowa jest dopuszczalna dla zawodów na wózkach. Dopóki sędzia nie zarządzi inaczej, zawodnicy winni zostawić rakietki na stole w czasie przerw w grze. W każdym przypadku kiedy rakietka jest przymocowana do ręki sędzia może zezwolić zawodnikowi na pozostawienie przymocowanej rakietki do ręki w czasie przerw. Jeśli zawodnik jest czasowo niezdolny do gry z powodu natury jego inwalidztwa lub dysfunkcji, Sędzia Główny po konsultacji z klasyfikatorem medycznym lub lekarzem obecnym na zawodach, może wyrazić zgodę na przerwę w grze, na czas wystarczający z medycznego punktu widzenia do tego, aby zawodnik odzyskał gotowość do gry. Nie ma wyjątków w regułach gry w tenisa stołowego dla zawodników niepełnosprawnych stojących. Wszyscy ci zawodnicy winni grać zgodnie z regułami i Przepisami ITTF zawartymi w rozdziale 2 Handbook. W karcie medyczno-klasyfikacyjnej zawodnika znajduje się rozdział wskazujący jakie ograniczenia, jeśli jakiekolwiek posiada, ma zawodnik w wykonywaniu prawidłowego serwisu. Jeśli zawodnik musi używać pasa dookoła talii lub gorsetu w związku z jego dysfunkcją, musi w przypadku stałego używania posiadać wpis w karcie medyczno-klasyfikacyjnej, a w przypadku czasowego używania – uzyskać aktualną zgodę klasyfikatora, a przed zawodami zgłosić ten fakt do Sędziego Głównego. Dolna część dresu (spodnie) może być noszona podczas gry, jakiekolwiek inne „nie sportowe odzienie” np.: dżinsy nie mogą być ubrane podczas gry. fot zimbio.com

  • rokicki

    Lekkoatletyka królowa sportu

    Lekkoatletyka jest najpopularniejszą dyscypliną paraolimpijską. Pierwsze oficjalne zawody lekkoatletyczne dla niepełnosprawnych sportowców odbyły się w 1948 roku w ośrodku rehabilitacyjnym w Stoke Mandeville. Dyscyplina ta jest w programie igrzysk od I paraolimpiady w Rzymie 1960r gdzie startowali tylko zawodnicy na wózkach. W Toronto 1976r. dołączyli do nich zawodnicy po amputacjach  a także osoby niewidome i niedowidzące. W Arnhem w 1980 również osoby z porażeniem mózgowym.  W zawodach lekkoatletycznych startują dziś zawodnicy na wózkach, i z protezami, a osoby niewidome występują wraz z przewodnikami. Na Igrzyskach rozgrywa się 36 konkurencji lekkoatletycznych. Zawodnicy dobierani są według klas sportowych odpowiadającym  stopniu ich niepełnosprawności.

    Klasa 11-13 – sportowcy z upośledzeniem wzroku,

    Klasa 20 – sportowcy z upośledzeniem intelektualnym,

    Klasa 31-38 – sportowcy z porażeniem mózgowym (31-34 zawodnicy poruszający się na wózkach),

    Klasa 40-46 – sportowcy po amputacji lub z niedorozwojem kończyn,

    Klasa 51-58 – sportowcy startujący w wyścigach na wózkach lub rzucający z pozycji siedzącej.

    W każdej klasie pierwsza cyfra wskazuje na rodzaj niepełnosprawności, natomiast druga cyfra wskazuje na stopień niepełnosprawności, im niższa tym większa niesprawność.

    Oznaczenie T lub F przed liczbą dwucyfrową wskazuje na to czy zawodnik startuje w wyścigach czy w pozostałych konkurencjach (skok wzwyż, skok w dal, trójskok, pchnięcie kulą, rzut oszczepem, rzut dyskiem , pięciobój).

    W programie igrzysk zobaczymy następujące konkurencje lekkoatletyczne wśród kobiet i mężczyzn:

    100m, 200m, 400m, 800m, 1,500m 5,000m, 10,000m sztafety 4x100m, 4x400m ,maraton , skok wzwyż, skok w dal, trójskok, rzut dyskiem, pchniecie kulą , oszczep, pentatlon

    W tym roku na igrzyskach nie zobaczymy trójskoku i biegów na 800m w klasach dla niewidomych i niedowidzących ale zobaczymy po raz pierwszy w tej klasie kobiety na dystansie maratonu

    Lekkoatletyka jest jedną z najliczniej obsadzonych osobowo dyscyplin  paraolimpijskich także w reprezentacji Polski. Nasi lekkoatleci zdobywają znaczną większość medali z dorobku całej reprezentacji Polski . Z igrzysk paraolimpijskich w Londynie 2012 r przywieźli oni aż 18 z 36 medali. Dla przypomnienia ci który tryumfowali:

    Złote medale zdobyli:
    Mateusz Michalski – bieg na 200 m
    Maciej Lepiato – skok wzwyż
    Barbara Niewiedział – bieg na 1500 m
    Ewa Durska – pchnięcie kulą
    Karolina Kucharczyk – skok w dal
    Katarzyna Piekart – rzut oszczepem

    Srebrne medale zdobyli:
    Alicja Fiodorow – bieg na 200 m
    Arleta Meloch – bieg na 1500 m
    Mateusz Michalski – bieg na 100 m
    Daniel Pek – bieg na 1500 m
    Mariusz Sobczak – skok w dal
    Janusz Rokicki – pchnięcie kulą (kat.F58)
    Karol Kozuń – pchnięcie kulą (kat. F55)

    Brązowe medale zdobyli:
    Alicja Fiodorow – bieg na 400 m
    Rafał Korc – bieg na 1500 m
    Tomasz Blatkiewicz – rzut dyskiem
    Tomasz Rębisz – pchnięcie kulą
    Łukasz Mamczarz – skok wzwyż

  • pilka_nozna_osob_niewidomych2_rszaj

    Piłka nożna 5-osobowa

    Konkurencja ta przeznaczona jest dla osób niewidomych i niedowidzących. Początki tej konkurencji datowane są na lata 60. i 70., a miejscem, gdzie grano w „blind football”, była Ameryka Południowa. W Brazylii niewidomi i niedowidzący studenci rywalizowali w grze zwanej „goal to goal”, grając plastikową butelką, do której wrzucone były kamienie, dzięki czemu zawodnicy mogli ją słyszeć.

    Na Igrzyskach Paraolimpijskich dyscyplina ta pojawiła się w Atenach w 2004 r. Triumfowała wówczas drużyna Brazylii. Gospodarze tej imprezy mają szansę na czwarte złoto, bowiem najlepsi okazywali się również w Pekinie i Londynie. Na pierwszych dwóch igrzyskach startowało po sześć ekip, zaś cztery lata temu w Wielkiej Brytanii startowało już osiem zespołów. Tyle samo zobaczymy ich również w Rio. Oprócz gospodarzy, bedą to następujące państwa: Argentyna, Iran, Chiny, Turcja, Rosja, Meksyk oraz Maroko.

    Mecz trwa dwa razy po 25 minut. Boisko mierzy 20 metrów szerokości na 40 metrów długości. Liczba zmian jest dowolna, można ich dokonywać w dowolnym czasie, jak np. w hokeju na lodzie. Każda z reprezentacji ma możliwość wzięcia jednominutowej przerwy w każdej połowie.

    W razie remisu w podstawowym czasie gry, nie ma dogrywki. Każda z drużyn wykonuje wówczas po trzy rzuty karne. Jeśli po pierwszej serii nie zostanie wyłoniony zwycięzca, wykonywane są następne kolejki, do skutku.

    Każdą drużynę reprezentuje czterech zawodników w polu z niepełnosprawnością narządu wzroku plus bramkarz, który jest osobą widzącą.

    Aby wyrównać szanse (udział biorą zawodnicy z różnymi dysfunkcjami wzroku), podczas meczu zawodnicy z pola mają zasłonięte oczy. Na Igrzyskach Paraolimpijskich występują jednak reprezentacje z tym samym poziomem niepełnosprawności, są to więc kategorie B1, B2 albo B3 (więcej o nich niżej).

    Jedynymi osobami widzącymi są na boisku bramkarze. Nie mogą oni poruszać się i interweniować dalej niż w obrębie specjalnej strefy przed bramką – czegoś w rodzaju pola bramkarskiego (ang. goalkeeper area). Jest to prostokąt o wymiarach: 2 metry długości na 5 metrów szerokości. Jeżeli bramkarz opuści to pole (np. postawi stopę za linią pola bramkarskiego, dopuści się interwencji poza tym polem), arbiter odgwizduje faul i dyktuje rzut karny.

    Bramkarz w piłce nożnej osób niewidomych pełni rolę „nawigatora”. Jest odpowiedzialny za kierowanie linią obrony – podpowiada, gdzie znajduje się rywal, ustawia obrońców przy stałych fragmentach gry w okolicach pola karnego, kieruje graczami. Co ciekawe, bramkarz taki może być byłym profesjonalnym golkiperem, który zakończył karierę i nie gra od co najmniej pięciu lat.

    Charakterystycznym elementem piłki nożnej osób niewidomych jest piłka, którą grają zawodnicy. Ma w środku specjalny dzwoneczek, który pozwala piłkarzom lokalizować ją. Obwód piłki to 60-62 cm, a waga 510-540 g. Uszkodzenie piłki skutkuje przerwą w grze i wymianą jej na nową.
    Kibice na trybunach powinni zachowywać się bardzo cicho, zawodnicy muszą przecież słyszeć piłkę oraz wydawane instrukcje, fot. Robert Szaj

    Podczas gry zawodnicy krzyczą hiszpańskie „Voy!”, co znaczy „Idę!”. Jeśli zawodnik znajduje się w pobliżu piłki (przyjmuje się odległość około trzech metrów), prowadzonej przez rywala lub nie znajdującej się pod niczyją kontrolą, zobowiązany jest głośno i wyraźnie oznajmić w ten sposób, że jest w jej pobliżu. Brak sygnalizacji potraktowany jest przez arbitra jako faul, którego następstwem jest rzut wolny. Gracz, który znajduje się w posiadaniu piłki, nie musi komunikować swojej pozycji.

    Niezbędne do prowadzenia płynnej gry jest wsparcie ze strony przewodników. Kierują oni graczami poprzez komendy głosowe, których celem jest jak najlepsze poprowadzenie swych piłkarzy. Każdy zespół posiada trzech przewodników, którzy odpowiedzialni są za poszczególne strefy boiska – obrony, pomocy (środkową) i ataku – które na boisku podzielone są liniami. W strefie obrony graczami kieruje bramkarz, w pomocy – przewodnik ustawiony przy linii bocznej boiska (zazwyczaj trener), a ataku – przewodnik ustawiony za bramką rywala. Ten ostatni podpowiada również w chwili, gdy jego drużyna wykonuje rzut wolny, rożny lub karny. Jego zadaniem jest wtedy kilkukrotne uderzenie w lewy i prawy słupek bramki oraz oznajmienie głosem, gdzie znajduje się środek bramki.

    Kategorie niepełnosprawności w piłce nożnej 5-osobowej

    • B1 – osoby całkowicie niewidome oraz z poczuciem światła, ale bez rozpoznania przedmiotów lub ich zarysów, bez względu na kierunek i odległość,
    • B2 – osoby ze zdolnością rozpoznawania przedmiotów lub ich zarysów, ostrość wzroku 2/60 i/lub ograniczenie pola widzenia w zakresie 5 stopni,
    • B3 – osoby ze wzrokiem o ostrości od ponad 2/60 do 6/60 i/lub ograniczeniem pola widzenia od 5 do 20 stopni.

    W tej konkurencji nasza historia czeka na napisanie. We Wrocławiu grę w tę odmianę futbolu rozpoczął niemal 10 lat temu Lubomir Prask ze Stowarzyszenia CROSS. Z kolei od 2008 r. piłkę nożną osób niewidomych propaguje w Polsce krakowski klub „Tyniecka Nie Widzę Przeszkód”. Nasza młoda drużyna coraz lepiej spisuje się na arenie międzynarodowej, jednak do najlepszych nadal dużo brakuje. Świadczy o tym przegrana w czerwcu tego roku 0:15 z Argentyną, czwartą drużyną londyńskich Igrzysk Paraolimpijskich. Jednak od czegoś trzeba zacząć!

    Kibice na trybunach powinni zachowywać się bardzo cicho, zawodnicy muszą przecież słyszeć piłkę oraz wydawane instrukcje. Aplauz jest oczywiście wskazany podczas zdobywanych bramek

    Żródło: niepełnosprawni.pl

    Fot: Robert Szaj

  • kaj

    Kajaki zadebiutują na Igrzyskach Paraolimpijskich Rio de Janeiro

    W 2009 roku Międzynarodowa Federacja Kajakarstwa (ICF) rozpoczęła współpracę z Międzynarodową Federacją V’a (IVF) aby zainaugurować Program Rozwoju Parakajakarstwa, a tym samym rozpowszechnić kajakarstwo na skalę światową wśród osób niepełnosprawnych.

    Parakajakarstwo (ang. Paracanoe zwane wcześniej PaddleAbility) umożliwia osobom z dysfunkcjami narządu ruchu, uprawiać sport wymiarze rekreacyjnym i wyczynowym.

    Nazwę „ parakajakarstwo” przyjęto oficjalnie przez ICF aby oddawała ducha idei ruchu paraolimpijskiego.

    Program rozwoju parakajakarstwa objął m.in.:

    – ustanowienie systemu klasyfikacji niepełnosprawności (zawodnicy w zależności od rodzaju dysfunkcji i sprawności są klasyfikowani do jednej z trzech klas LTA, TA i A),

    – przeszkolenie klasyfikatorów z siedmiu krajów i dwóch kontynentów,

    – zdefiniowanie konkurencji: 200m kobiet i mężczyzn K1 (kajak) i V1( kanu ze stabilizatorem ) w 3 klasach niepełnosprawności,

    – ustanowienie standardów dla łodzi (K1, K2 i V1, V2 ).

    W 2009 roku w Halifax w Kanadzie odbyły się pierwsze Mistrzostwa Świata w parakajakarstwie z udziałem 7 reprezentacji narodowych. Także w tym roku w Polsce za sprawą poznańskiego Stowarzyszenia „START” parakajakarstwo zaczęło przybierać formy zorganizowane.

    W 2010 roku ICF odniosła sukces, który miał decydujące znaczenie dla rozwoju dyscypliny na całym świecie. W czasie drugich Mistrzostwa Świata w Poznaniu wystartowało ponad 60 zawodników z 27 krajów z pięciu kontynentów. Tym samym dyscyplina spełniła kryteria niezbędne do uznania jej za dyscyplinę paraolimpijską. W grudniu 2010 r. Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski ( IPC ) nadał parakajakarstwu status takiej dyscypliny – wejdzie do programu Igrzysk „Rio de Janerio”2016”. Rok później Mistrzostwa Świata odbyły się na Węgrzech w Szeged, w kolejnym roku w Poznaniu gdzie wystartowało już ponad 90 zawodników z 30 reprezentacji narodowych ( II m. Polski w punktacji olimpijskiej) .

    Przełomowym momentem w historii polskiego parakajarkarstwa jest koniec 2011 roku, kiedy Polski Związek Kajakowy oficjalnie włączył tę dyscyplinę w swoje struktury.

    Szczególną cechą parakajakarstwa jest to, że zawody rangi mistrzostw świata lub kontynentu organizowane są wspólnie w zawodami „pełnosprawnych”. Dyscyplina paraolimpijska „przenika się” z olimpijską i obie nabierają charakteru integracyjnego, stając się obok wioślarstwa ewenementem w świecie sportu.

    Włączenie parakajakarstwa do Igrzysk Olimpijskich 2016 w Rio de Janeiro determinuje aktualnie plany i strategie jego rozwoju w wielu krajach świata.

    Aby zrozumieć istotę parakajakarstwa niezbędne jest zapoznanie się z ogólnymi założeniami sportu osób niepełnosprawnych:

    Sport osób niepełnosprawnych jest oparty na wzorach sportu uprawianego przez pełnosprawnych.

    Zmiany w sposobie rozgrywania danej dyscypliny, przepisach i sędziowaniu wprowadza się tylko dla zaadaptowania dyscypliny do dysfunkcji zawodników oraz dla zwiększenia ich bezpieczeństwa.

    Rozróżnia się trzy grupy sportu osób z niesprawnościami : 1 – narządu ruchu i wzroku, 2 – narządu słuchu, 3 – z niepełnosprawnością intelektualną ( parakajakarstwo w wymiarze wyczynowym obejmuje tylko osoby z dysfunkcjami narządu ruchu) Obowiązuje podział na grupy i klasy startowe, aby w sporcie mogli współzawodniczyć niepełnosprawni o jednakowych lub zbliżonych możliwościach funkcjonalnych

    W kajakarstwie wyczynowym osób niepełnosprawnych obowiązuje klasyfikacja medyczna tzn. podział zawodników na 3 grupy ( LTA, TA i A ) w zależności od stopnia i rodzaju dysfunkcji oraz od poziomu sprawności fizycznej. Najogólniej ujmując można stwierdzić, że

    Grupa A obejmuje osoby z ciężkimi dysfunkcjami narządu ruchu gdzie zachowana została sprawność kończyn górnych, Grupa TA z lżejszymi dysfunkcjami narządu ruchu, gdzie zachowana została sprawność kończyn górnych i tułowia, Grupa LTA gdzie zachowana została sprawność kończyn górnych, tułowia i nóg – dysfunkcje narządu ruchu występują w najmniejszym stopniu.

    Celem klasyfikacji jest umożliwienie osobom niepełnosprawnym sprawiedliwe uczestniczenie w rywalizacji sportowej.

    Proces klasyfikacji składa się z 2 etapów: medycznego oraz technicznego: na ergometrze i obserwacji na wodzie. Aby uzyskać klasę trzeba spełniać odpowiednie warunki np. uzyskać odpowiednią ilość punktów w czasie medycznego testu siły mięśniowej, ruchomości stawów i sprawności funkcjonalnej. Dosyć często, zdarza się że osoba pomimo widocznej niepełnosprawności jest „za zdrowa” do uprawiania kajakarstwa wyczynowego i nie może otrzymać żadnej klasy.

    Klasy nie są przyznawane dożywotnio! Od 2012 roku obwiązuje trzystopniowy system przyznawania statusu klas – po pierwszej klasyfikacji zawodnik otrzymuje klasę i jej status – „New” ( „Nowa” ). W kolejnych zawodach zawodnik może zostać poddany powtórnej klasyfikacji, a status może się zmienić na „Review” (tzw. „Rewizja” Klasy ), podczas tego procesu Klasa zostaje potwierdzona lub zmieniona. Ostatni status Klasy, jaki przysługiwać może zawodnikowi, to status „Confirmed” („potwierdzona”). Choć nawet posiadanie takiej klasy nie oznacza, że zawodnik ma ją przyznaną na zawsze. Wskutek poprawy sprawności może być odbierana lub zmieniana (tzw. reklasyfikacja np. z klasy TA na LTA). System zmiany klasy działa także w drugą stronę, kiedy sprawność zawodnika pogarsza się ( np. w wyniku postępującej choroby ) może być reklasyfikowany do klasy wyższej np. z LTA do TA. Z powodów etycznych jest bardzo istotne poinformowanie zawodnika o takiej procedurze na samym początku przystępowania do sportu wyczynowego. Taka jest procedura i wytyczne ICF.

    Regulamin ICF wyróżnia trzy klasy w parakajakarstwie (LTA, TA, A) :

    Klasa LTA obejmuje niepełnosprawnych zawodników, którzy posiadają funkcjonalną sprawność w nogach, tułowiu i ramionach i wykorzystują ją podczas wiosłowania, są w stanie użyć siły mięśniowej aby ułatwić napędzanie łodzi poprzez nacisk na podłogę lub siedzisko kajaka. Najczęstsze rodzaje niepełnosprawności w tej klasie to:

    • amputacja,
    • upośledzenia neurologiczne równoznaczne z niepełnym uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku S1,
    • dziecięce porażenie mózgowe klasa 8 (wg. CPISRA- Cerebral Palsy International Sports and Recreation Association).

    Minimalne wymagania dotyczące niepełnosprawności w grupie LTA:

    –pełna utrata trzech palców jednej ręki,

    –amputacja, co najmniej, stopy na poziomie stępu lub śródstopia,

    –uzyskanie odpowiedniej liczby punktów podczas międzynarodowego testu klasyfikacji medycznej ICF.

    Klasa TA obejmuje zawodników ze sprawnym tułowiem i rękoma, nie są oni jednak zdolni do wywierania stałej i kontrolowanej siły mięśniowej na podłogę lub siedzisko, tak aby ułatwiało im to napędzanie łodzi (z powodu osłabionych funkcji/sprawności kończyn dolnych).

    Kajakarze w tej kategorii odznaczają się przynajmniej jedną z poniższych niepełnosprawności (lub porównywalną):

    • obustronna amputacja w okolicy kolana
    • upośledzony/uszkodzony mięsień czworogłowy
    • neurologiczne upośledzenie równoznaczne z pełnym uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku L3 lub z niepełnym uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku L1,
    • dziecięce porażenie mózgowe klasa 5 ( wg CPISRA).

    Klasa A obejmuje zawodników, u których nie ma sprawności funkcjonalnej tułowia lub tych u których zachowana została jedynie sprawność barków. Kajakarz w grupie A podczas wiosłowania, korzysta z siły rąk i/lub ramion. Zdarza się, że zachowana zostaje u nich zdolność do utrzymania balansu tułowia.

    Kajakarze w tej kategorii odznaczają się przynajmniej jedną z poniższych niepełnosprawności (lub porównywalną):

    • dziecięce porażenie mózgowe klasa 4 (wg CPISRA)
    • neurologiczne upośledzenie odpowiadające pełnemu uszkodzeniu rdzenia kręgowego na poziomie T12 lub niepełnemu uszkodzeniu na poziomie T10

    Standardy łodzi

    Poniższe standardy ( dla K1 i V1) zostały ustanowione przez ICF we współpracy z IVF.

    K1:

    Maksymalna długosć: 520 cm

    Minimalna szerokość: 50cm mierzone 10cm od dna do kadłuba

    Minimalna waga: 12kg

    V1

    Maksymalna długosć: 730 cm

    Maksymalna długość stabilizatora: 250cm

    Minimalna waga: 1okg (bez stabilizatora)

    Dotychczas zawody międzynarodowe ICF rozgrywane były wyłącznie w dyscyplinach K1 i V1. Można oczekiwać, że K2 i V2 wejdą w najbliższym czasie do programu zawodów wyższej rangi. Nie jest również wykluczone pojawienie się w regulaminie nowych dystansów.

    Mistrzostwa świata

    W ramach mistrzostw świata rozgrywany jest sprint 200m :

    Mężczyźni

    K-1: LTA, TA & A V-1: LTA, TA & A

    łącznie 12 wyścigów.

    Kobiety

    K-1: LTA, TA & A V-1: LTA, TA & A

    Każdy rodzaj wyścigu jest otwarty dla wszystkich trzech klas (LTA, TA, A). Aby uzyskać tytuł mistrzowski wymagany jest start w każdym wyścigu minimum sześciu zawodników reprezentacji narodowych w każdej klasie . Każdy kraj ma prawo wystawienia jednego zawodnika w każdej konkurencji i klasie.

    Bezpieczeństwo

    Regulamin Mistrzostw Polski w Parakajarstwie na rok 2012 :

    W klasach A – oraz we wszystkich klasach – LTA, TA i A w przypadku zawodników , którzy nie startowali w zawodach paracanoe – obowiązkowa jest kamizelka asekuracyjna

    ( także w czasie treningu) . Wszyscy zawodnicy, którzy nie startują w kamizelkach muszą podpisać oświadczenie o rezygnacji z używania kamizelki i przyjęcia odpowiedzialności z tego tytułu.

    Każda łódź biorąca udział w regatach powinna posiadać urządzenia chroniące ją przed zatonięciem – musi być niezatapialna.

    Regulamin ICF :

    W klasach A – obowiązkowa jest kamizelka asekuracyjna . Wszyscy zawodnicy, którzy nie startują w kamizelkach muszą podpisać oświadczenie o rezygnacji z używania kamizelki i przyjęcia odpowiedzialności z tego tytułu ( „Waiver for PFD use”)

    Regulamin nie zawiera zapisu o wymagalności niezatapialności łodzi

    Regulamin dyscypliny :

    Obowiązują przepisy „ICF Paracanoe RULES” i “ICF Paracanoe Classification Guidelines” z 2011 roku ze zmianami na 2012 rok. http://www.canoeicf.com/icf/Aboutoursport/Paracanoe.html)

    Nasz najlepszy zawodnik w tej dyscyplinie to wicemistrz świata Jakub Tokarz.

    Fot. niepełnosprawni.pl

    Źródło: publikacja AWF Poznań ,Piotr Urbański ( AWF –Poznań) ,Romuald Schmidt ( START-PZKaj)

     

  • koszyku

    Koszykówka na wózkach

    Historia tej dyscypliny jest długa – pierwsze mecze koszykówki na wózkach rozgrywali weterani II wojny światowej w USA już 1945 roku. Do grona dyscyplin paraolimpijskich koszykówka dołączyła w 1960 roku w Rzymie. Od 1973 odbywają się mistrzostwa świata mężczyzn, a od 1990 kobiet. Od 1997 rozgrywane są mistrzostwa świata juniorów.

    Różnice pomiędzy koszykówką pełno i niepełnosprawnych zawodników nie są duże. Rozmiary boiska, obwód i wysokość koszy jest taka sama. Zawodnicy na wózkach muszą przemieszczając się kozłować piłką tak samo jak pełnosprawni koszykarze. W obydwu przypadkach zespoły składają się z pięciu zawodników. Boisko ma wymiary 28 na 15 metrów. Czas gry wynosi 4 razy 10 minut.

    W koszykówkę na wózkach mogą grać osoby z różnym stopniem niepełnosprawności. Jako że jest to dyscyplina wyłącznie drużynowa, nie funkcjonuje podział zawodników na klasy. Każdy z graczy zostaje sklasyfikowany w zależności od stopnia sprawności ruchowej i oceniony wg. skali, w której 0,5 oznacza najmniejszą sprawność, a 4,5 punktu – największą. Pięcioosobowa drużyna znajdująca się w danym momencie na boisku nie może mieć więcej niż 14 punktów.

    Rozgrywki międzynarodowe rozgrywane są pod patronatem International Wheelchair Basketball Federation, natomiast w USA, gdzie sport ten jest najbardziej rozwinięty podlega National Wheelchair Basketball Association.

    W kilku krajach (Anglia, Kanada, Australia) osoby sprawne mogą grać w zawodach koszykówki na wózkach w zespołach mieszanych. Gracze w koszykówce na wózkach są podzieleni na klasy w zależności od sprawności funkcjonalnej i rodzaju schorzenia. Jest pięć klas zawodników – klasa 1, 2, 3, 4 i 4.5. oraz 3 grupy pośrednie – 1.5, 2.5 i 3.5. Zawodnicy najmniej sprawni są klasyfikowani do niższych klas i dostają tyle samo punktów (np klasa 1 – 1pkt, klasa 2 – pkt. itp.). Im lepsze możliwości funkcjonalne zawodnika tym jest od zakwalifikowany do wyższej klasy. Suma punktów zawodników na boisku nie może przekroczyć 14 (IP, MŚ, ME). W rozgrywkach ligowych (w tym w Polsce) dopuszcza się 14,5 pkt. Limit punktowy dla drużyny stosuje się aby gracze z większym upośledzeniem narządu ruchu mogli grać razem z tymi najsprawniejszymi. W koszykówce integracyjnej zawodnicy sprawni dostają 5 punktów. Najlepsze na świecie drużyny w koszykówce na wózkach to: Kanada, USA, Australia, Holandia, Wielka Brytania, Japonia i Włochy.

     

    Źródło: wikipedia , niepełnosprawni.pl